Η λαπαροσκοπική ιεροπηξία θεωρείται το gold standard στην αντιμετώπιση της πρόπτωσης.

Αδιαμφισβήτητα, πρόκειται για την αποτελεσματικότερη επέμβαση.

Πώς γινόταν παλαιότερα;

Η μήτρα αφαιρούνταν (ολόκληρη), aka υστερεκτομή, και πάνω στο κολπικό κολόβωμα στερεωνόταν η άκρη ενός πλέγματος (συνήθως σε σχήμα Υ), το οποίο κατέληγε στον πρόσθιο επιμήκη σύνδεσμο του ιερού οστού.

Αυτό οδηγούσε στο να “τραβηχτεί” ο κόλπος προς τα μέσα και να εξαφανιστεί η πρόπτωση.

Όμως με την πάροδο του χρόνου, μικρές ατέλειες άρχιζαν να φαίνονται: οι ελαττωματικές περιτονίες που δεν είχαν θεραπευτεί, αλλά απλώς “τραβηχτεί” προς τα επάνω εμφάνιζαν και πάλι χαλάρωση.

Τι γίνεται σήμερα διαφορετικά;

Το πλέγμα τοποθετείται όχι απλά στην άκρη του κόλπου, ώστε εκείνος να τραβηχτεί, αλλά σε όλο το μήκος αυτού, αντικαθιστώντας τις ελαττωματικές περιτονίες εκεί όπου αυτό χρειάζεται. Έτσι στο πέρασμα του χρόνου δεν επανέρχεται η χαλάρωση.

Ποιο άλλο κομμάτι του χειρουργείου γίνεται διαφορετικά;

Πόνος στο βάθος του κόλπου (δυσπαρευνία) ή πόνος του άντρα κατά την επαφή (hispareunia) ήταν συμπτώματα που εμφανίζονταν στην “παλαιού-τύπου” ιεροπηξία. Όταν ο γυναικολόγος εξέταζε τις γυναίκες αυτές διακολπικά, μπορούσε να δει ή και να πιάσει ένα μικρό κομμάτι του πλέγματος που είχε τοποθετηθεί στο χειρουργείο. Αυτή η επιπλοκή καλείται διάβρωση του πλέγματος και συνέβαινε επειδή ο κόλπος διανοιγόταν κατά την ολική υστερεκτομή.

Τώρα πια απαγορεύεται η διάνοιξη του κόλπου κατά την τοποθέτηση του πλέγματος – έτσι πλέον δεν γίνεται ολική υστερεκτομή κατά την ιεροπηξία, αλλά υφολική, και διατηρείται ο τράχηλος, στον οποίο στηρίζεται το πλέγμα.

Συνοψίζοντας

Στη σύγχρονη ιεροπηξία οι ελαττωματικές περιτονίες αντικαθιστούνται από πλέγμα (το πλέγμα δεν είναι εκεί για να τραβάει τα πράγματα σε καλύτερη θέση) και ο τράχηλος χρησιμεύει ως σημείο αγκυροβόλησης του πλέγματος (δεν γίνεται ολική υστερεκτομή, αλλά υφολική με διατήρηση του τραχήλου).

Με εκτίμηση

Κολιτσιδάκης Απόστολος