Η πρόπτωση των πυελικών οργάνων είναι γνωστή από πολύ παλιά. Το αρχαιότερο γραπτό κείμενο που αναφέρεται στην πρόπτωση της μήτρας αποδίδεται στους Αιγύπτιους. Ο πάπυρος Kahun περιγράφει συμπτώματα που αποδίδονται στην “πτώση της μήτρας”.

Η αντιμετώπιση της πρόπτωσης είναι εξίσου παλαιά. Η χρήση αντικειμένων όπως οι σημερινοί πεσσοί για την επιστροφή της μήτρας στη θέση της γινόταν ήδη στην εποχή του Ιπποκράτη. Για αυτόν τον σκοπό χρησιμοποιήθηκαν αντικείμενα διαφόρων ειδών όπως σφουγγάρια εμποτισμένα με ξύδι ή ακόμα και κομμένα ρόδια (όπως καταγράφει ο Πόλυβος, μαθητής και γαμπρός του Ιπποκράτη). Αλλά υπήρχαν και άλλες μέθοδοι, όπως η χρήση ευωδιαστών αρωμάτων κοντά στο κεφάλι της γυναίκας για να δελεάσουν τη μήτρα να ανεβεί. Ή και ακόμα πιο ανορθόδοξες μέθοδοι.

Σε αυτές συγκαταλέγονται φυσικά και οι πρώτες απόπειρες χειρουργικής αποκατάστασης της πρόπτωσης. Υπάρχουν ιστορικές μαρτυρίες γυναικών οι οποίες από μόνες τους ακρωτηρίαζαν το προπίπτων όργανο (ενδεχομένως με τραγικά αποτελέσματα). Ο τρόπος σκέψης ήταν παρόμοιος στους πρώτους ιατρούς που επιχείρησαν μια χειρουργική θεραπεία. Οι πρώτες αναφορές για κολπική υστερεκτομή προέρχονται από τις αρχές του 1500 από τον ιταλό ανατόμο Giacomo Berengario da Carpi.

Και όμως, πλέον γνωρίζουμε ότι η αφαίρεση της μήτρας δεν θεραπεύει την πρόπτωσή της.

Η μήτρα ως όργανο, δεν ευθύνεται για την ίδια της την πτώση, αλλά αντίθετα οι σύνδεσμοι αυτής και οι γύρω περιτονίες. Στην πραγματικότητα, γύρω από τον τράχηλο της μήτρας υπάρχει ένας συνδεσμικός δακτύλιος, στον οποίο καταφύονται οι σημαντικότερες περιτονίες και σύνδεσμοι του πυελικού εδάφους. Η αφαίρεση της μήτρας (με τον τράχηλο) και η αναπόφευκτη ρήξη του δακτυλίου αυτού προκαλεί μεγαλύτερο πρόβλημα στο πυελικό έδαφος από ότι η διατήρηση αυτής. Με απλά λόγια, η αφαίρεση της μήτρας όχι μόνο δεν βοηθά, μπορεί μάλιστα να βλάψει την υγεία του πυελικού εδάφους.

Άλλο ένα ζήτημα είναι η αφαίρεση της μήτρας και η ταυτόχρονη τοποθέτηση πλέγματος. Τα πλέγματα στην ουρογυναικολογία απαιτούν εξαιρετικά προσεκτικούς χειρισμούς (διαβάστε εδώ το σχετικό άρθρο). Για πολλά χρόνια εφαρμοζόταν η τεχνική της αφαίρεσης της μήτρας και ταυτόχρονης τοποθέτησης πλέγματος για ιεροπηξία. Αυτό οδήγησε αναπόφευκτα σε μεγάλο αριθμό επιπλοκών, όπως η λεγόμενη διάβρωση.

Η μήτρα πρέπει να αφαιρείται όταν υπάρχει σοβαρή παθολογία, όχι απλά εάν είναι το προπίπτων όργανο, όπως – εσφαλμένα – γινόταν για πολλά χρόνια.

Στη σύγχρονη ιατρική η χειρουργική αποκατάσταση της πρόπτωσης περιλαμβάνει στοχευμένη θεραπεία και όχι την αφαίρεση υγιών οργάνων.

Πάσχετε από πρόπτωση;

Ο Δρ. Κολιτσιδάκης δέχεται ασθενείς μόνο κατόπιν ραντεβού.

Καλέστε στο 2310344266, ή

Στείλτε Email στο apos.kolitsidakis@gmail.com

Βιβλιογραφία

• Madueke-Laveaux, O. S., Elsharoud, A., & Al-Hendy, A. (2021). What We Know about the Long-Term Risks of Hysterectomy for Benign Indication-A Systematic Review. Journal of clinical medicine, 10(22), 5335. https://doi.org/10.3390/jcm10225335.
• Petros, P. (2010) The Female Pelvic Floor: Function, Dysfunction and Management According to the Integral Theory (3rd ed.). Springer, Berlin. https://doi.org/10.1007/978-3-642-03787-0.
• Nassif, J., Yadav, G. S., Orejuela, F. J., & Turrentine, M. A. (2022). Rate of Mesh Erosion After Sacrocolpopexy With Concurrent Supracervical Compared With Total Hysterectomy: A Systematic Review and Meta-analysis. Obstetrics and gynecology, 140(3), 412–420. https://doi.org/10.1097/AOG.0000000000004901